INGEZONDEN (18 februari 2022) – We laten ons toch niet wegpiepelen door zo’n leugenaar en manipulator. Hij heeft het gisteren duidelijk gemaakt dat hij kiest voor het grote geld verdienen met Indonesië dan voor zijn onderdanen kiezen die loyaal zijn aan Nederland. We zijn niet afhankelijk van hem, deze man heeft geen moraal. Laten we doorgaan met de strijd en ons politiek gaan ingraven en onze koers bezien en ons eigen motiveren. We gaan door met de strijd….recht ons ruggen en kijk voorruit. Jangan Lupah,,,,, Majoe Terus
Willy Pieter
Hallo Deborah Smits,
We laten ons zeker niet wegpiepelen door Rutte en door Indonesië. Het is ook voor mij bemoedigend dat er mensen zijn die geinformeerd zijn door de realiteit en niet uit fakenieuws en valse interpretatie van de geschiedenis. Daarom is het ook belangrijk dat deze informatie bewaart blijft. Ik hoop dat u deze schriften bewaart, deze bronnen zijn onze verhalen die echt zijn. Ik hoop ooit dat deze ware verhalen officiel in de geschiedenisboeken gaat en vastgezet wordt. We laten ons niet wegzetten als zijnde 2e rangs burgers echt niet ….Majuh Terus….. Tuhan Meberkati.
Willy Pieter
Beste luitjes,
Mijn naam is Deborah Smits dochter van Jan, Tarmon Rietdijk van het KNIL en paratrooper. Mijn pa heeft het allemaal meegemaakt. Hij was degene die in opdracht van Nederland Soekarno uit zijn Paleis heeft gehaald. De opdracht was “levend eruit halen”. Zoveel verhalen nog die niet bekend zijn bij vele Nederlanders.
Ik schrijf u om u te bemoedigen nooit op te geven want u bent een spreekbuis voor al deze mensen en nazaten. Ik ben in 1962 geboren in Nederland maar ons gezin ging gebukt onder dit verleden. Het doet zeer als dochter zijnde. De stille pijn en verdriet draaft maar door. De verhalen van onze ouders raakt tot diep in de ziel. Ik en mijn 2 andere zusters beleefden in onze opvoeding die enorme pijn en verdriet. Niet alleen van vaders kant maar ook van moeders kant worden de verhalen over mijn Opa en Oom Gerdez in de jappentijd over de Birmaspoorlijn niet begrepen. De film The Bridge On The River Kwai is maar wat summier in vergelijking met het echte verhaal. En dat mijn moeder, mijn Oma en zusters in Nederland in een concentratie kamp “mochten” verblijven in Westerborg tussen de babylijkjes en de sporen van dood en verderf, daar hoor je niemand over.
Ik ben echt blij dat wij jullie gevonden hebben en jullie inzettingen kunnen volgen. Met tranen in mijn ogen zeg ik, Majuh Terus en God Bless
P.S. Ik heb nog 2 schriften van mijn vader en moeder waarin zij vanaf hun jeugd in Indonesie en de WW2 hebben doorstaan.
Mocht er interesse zijn, laat maar weten owkay